طرح جامع قانونمند کردن همه امور کشور

        تاريخ 6/5/1389 بود که در مورد تهيه اساسنامه شرکت نفت توسط دولت گفتگو هايي را شنيدم و نيز،در مورد طرح جامعه تحول درآموزش و پرورش، درتاريخ 10/8/1389 ، مطالبی به گوش رسيد و ياد داشت شد که طرح آن را بنويسم، ولي فرصت نشد. در مورد سابقه دغدغه حقیر نیز، در سال 1383 درآموزش و پرورش قم در مورد خود طرحی که داشتم، درحد ربع ساعت، براي کارشناسان توضيح و نيم ساعت هم به سؤالات جواب دادم. که مورد توجه قرارگرفت ولي به عللي ادامه نيافت. حقيرحتي در مورد کتاب هاي درسي آموزش و پرورش هم تحقيق کرده‌  و نظر دارم که بماند. منظورم این است که پیشنهاد طرح فوق، بدون جهت نیست و می رساند در  امور کشور  بی اطلاع نیستم.

      با توجه به طرح ‌هاي زیادي که براي نظام اسلامي دارم و از زمان استقرار حکومت اسلامي تا کنون به صورت نامة و طرح ارسال شده و ادامه دارد، در مورد علل ريشه ‌اي مشکلات نظام و دولت ، طرحی را( تحت عنوان مشکلات ریشه ای دولت)، در38 صفحه نوشته بودم، و در تاريخ 15/6/84 ، آن را، براي دولت نهم آقاي دکتر احمدي نژاد ارسال کردم. صرف نظر ازعلل و عوامل مشکل‌ساز، علت العلل ها را درآنجا به دو مقوله نسبت داده ‌ام، يکي عدم مديريت کارآمد و دوم قوانين که به عدم تفسير قانون اساسي هم اشاره شده است. براي حقير کاملاً روشن شده اگر مسؤولان کشورکه تا کنون آمده و  رفته‌اند، و  واقعاً دلسوز بوده ‌اند ولي مشکلات قانوني اجرایی ، باعث عدم توانايي مدیرشده است که يکي ازعلل ناکارآمدي، مدیر می باشد و خروجي ‌ها بهترين گواه ادعاي ماست، و مشکل جامعه شناسي، انسان شناسي از علل فرعي مي باشند که درخود مجلس اين نقیصه وجو دارد و از همان اول دراين باره نامه و طرح ‌هاي زيادي دادم  که تا حدودي وضع بهتر شده‌ ولي نه درحد انتظار است  و نه در شأن نظام اسلامي وآن چيزي که فکر مرا خيلي به خود مشغول کرده، اين است که هر دولتي براي بار اول روي کار مي‌آيد، همان اول اوضاع قبل از خود را بهم مي‌زند، و زير مجموعه این وضع خود بخود دگر گون می شود؛ يازیر مجموعه دولت تازه وارد، به صورت خود مختار دست به تغييرات کلي مي زنند!؟، اين وضع کشور را دچار مشکلات گوناگوني مي‌کند که توضيح آن زمان مي‌برد ازجمله اينکه تا اين دولت کارها را بجايي برساند؛ دولت بعد آمده و بافته ‌هاي دولت قبل از خود را به هم مي ‌زند. اين وضع را در امور اداره قم و حتي حوزه علميه را از نزديک  ديده ام که در همين باره چندين نامه دادم. علاوه براين مشکل، يکي ديگر از مشکلات ر یشه ای که ما در اين کارها تا کنون موفق نبوده ‌ايم، اين است که هم به طرح و برنامه‌ريزي اهميت داده نمي‌شود و اکثر کار ها همين طوري و پناه برخدا شروع مي‌شود. آنها هم که با طرح و برنامه شروع مي‌شود، طرح ‌ها کارشناسي شده نيست که نام آنها را طرح و برنامه‌ هاي آني خلقت گذاشته ام که پشت درهاي بسته انجام و بلافاصله و بدون هيچ نظر خواهي بکارگرفته مي شود و بعد هم با مشکل روبرو مي‌شود. يکي ازکارشناسان آموزش و پرورش قم، حدود 8 سال پيش در همين  محل کارم  از مشکل‌ساز بودن طرح ‌هاي آني خلقت شکايت داشت!؟.

       هر طرحی بايد پس از مطالعات اوليه، کارشناسي لازم و نظرخواهي، به يک قانون ثابت و ماندگار تبديل شود که هر مسؤول تازه نفسي نتواند اعمال سليقه خود را اين جا آزمايش و در واقع خود نمايي کند که با آمدنش فلان تغييرات صورت گرفته و به رخ  بکشد و القاء کند نو آوري خوبي از خود دارد بروز می دهد، تازه نفس ها، به حکم ضمیر نا خود آگاه، درپی تغییرات خود محورانه هستند ؟!، که اگر ازآنها بپرسی چرا جواب درستی ندارند چون همین دلیل برحاکمیت ضمیر نا خود آگاه در افراد است.

      حدود سال1383 بود که براي جواب ارائه طرحي دراستانداري قم خدمت مسؤول طرح و برنامه رسيده بودم، ايشان گفت: طرح را مطالعه کردم، به نکات خوبي اشاره شده، از جمله اينکه نوشته ‌ايد، اين طرح تا تصويب نهايي سه سال زمان مي‌برد، نظرتان اين است که به قانون تبديل شود؟ گفتم: بلي و دليل آن را توضيح دادم، ازجمله اينکه هر اعمال سليقه ‌اي نتواند آن را بهم بزند و براي اينکه هر مسؤولي خطوط کاري خود را بداند و ديگر هر روز نياز به جلسه نباشد. کمتر اداره‌اي را ديدم که مر تب جلسه نداشته باشند که از سردرگمي، بلا تکليفي درخيلي ازکارهاي اصلي حکايت دارد. اميدوارم رئيس جمهور محترم آقاي دکتر احمدي نژاد که واقعاً تا کنون سنگ تمام گذاشته و طرح ‌هاي نو و بنيادي را عملي ساخته و کشور را از خيلي خطرات نجات داده است؛ جهش‌هاي چشم‌گيري درکشور به وجود آورده، سنت  هاي مشکل ساز را با شجاعت در هم شکسته و همت بگمارند  براي همه نهاد هاي قانون ماندگاري برای اجرای اصول کلی قوانین ( تصویب شده در مجلس)، روش کاری به تصويب برسانند.

نکته مهم پاياني اين قسمت.

        اين واقعيت برکسي پوشيده نيست، اگريک پل کوچک جايي بايد ساخته شود، پس از مطالعه، اول طرح کامل و سپس مصالح و در نهايت سازندگان معين و زيرنظر مهندس ناظر کار شروع مي‌شود؛ آيا آموزش و پرورش  با آن اهميتش طبق طرح جامعه، تعریف شده کارمی کند؟، نه تنها نظام آموزش کشور، بلکه ساير کار هاي مهم به همين درد مبتلا و براساس  نظام کهنه وآلوده زمان شاه، شروع شده و اگر تغييراتي هم صورت گرفته بر اساس مطالعات کارشناسي شده، نظر خواهي، و بررسي دقيق نبوده و اگر بوده  پس چرا چند سال است هنوز درحل مشکلات آن بحث است، هر سال حرف از انقلاب فرهنگي، توليد علم ... است ولي خبری که باید باشد نيست! نظريات اساتيد دانشگاهی و دانشجويان را بارها در حضور رهبري آيت الله خامنه‌اي شنيده‌ ، رصد و یاد داشت کرده ام، نه تنها در مورد آموزش و پرورش بلکه در مورد ساير کارهاي اساسي، اظهار نارضايتي صريح رهبري نشانگر اين واقعيت است که ما هنور به حد نسبي آنجا که بايد برسيم نرسيده ‌ايم، خروجي ‌ها نشان مي‌دهد که از نظر سرانه توليد علم، امور فرهنگي امنيت اخلاقي سرانه مصارف برق،آب، گاز ...، عقب هستیم؛ ‌ نمونه‌ هاي روشني از خروجي ‌ها ست و از بي بر نامگي و هرج و مرج در مديريت و قوانين حکايت دارد که همه تصديق خواهند کرد و هيچ توجيه قابل قبولي وجود ندارد، چون نقطه مقابل جهان پیشرفته راه توجيه را به فرموده  علي(ع) « علم ودانش راه بهانه را مي بندد».

کليات روش قانونمند کردن کشور

         البته آنچه ما پيشنهاد مي‌کنيم، علاوه براينکه  نظر و بر اساس میزان اطلاعات خود ماست ، نه آنچه مسئوولين از نزديک حتي جزئيات را مي‌دانند، مطالبي را به عنوان سرفصل می آوریم که  ممکن است طرحی جامع بشود، مسلم است هنگامی که کارشناسان با تجربه  توانشان را روي هم مي تنظیم  می توانند از یک نکته و یا اشاره، طرحی جامع بیرون بیاورند. در واقع طرح ما یک تذکر برای حرکتی است که به نظرمان رسیده، باید این طور باشد. و لذا خداوند خطاب به پيامبر(ص) مي‌فرمايد، « و پیوسته تذکرده ، زیرا تذکر مؤ منین را سود می بخشد» ذاریات آیه 55:                                          (و اما سر فصل‌ها)

            1): استانها: چيزي که سال های 1383، به بعد درقم شاهد و با مسؤولان استان، مدتي درگير بودم ، معلوم  شد( به نقل مسؤل شورای شهر) هرکس براي خودش فرمان روا و مدير است!؟، درصورتي که در کلیات تنها استاندار بايد محور باشد. لذا طرح جامعي بايد نوشته و پس از نظرخواهي و تصويب؛ به صورت يک قانون ثابت براي هميشه باقي بماند.  تا هر استانداري‌آمد اعمال سليقه نکند، و هر روز مجبور نباشند جلسه داشته باشند و مهم اینکه استانداري فقط با مسؤولين ادارات سر و کار داشته باشند نه با ارباب رجوع متفرقه !؟، در استانداری ارباب رجوع زیاد دیدم که برای حل مشکل خود ناچار به استانداری رجوع می کردند.

وقت نيست توضيح دهم، همين خلاء تا کنون از یک سو چه مشکلاتي را متوجه  خود ادارات کرده و از سوی دیگر، داد مردم را بالا برده و می برد که هرجا مي ‌روند به جاي ديگر پاسشان  مي‌دهند!؟، درد دل زیادی از اینها را گوش کرده ام؛ که الحمد لله در دولت نهم و دهم کمتر شاهد این داد و فریاد ها هستیم.

         2):بخش خصوصی ودولت:  که ضرورتاً به يک طرح جامع  نیاز دارد که هم  دولت بعدي درآن اعمال نظر نکند و هم به خاطر اينکه،رابطه دولت با بخش خصوصی معلوم شود که بخش خصوصي درچه چيزهايي لازم است حضور داشته و یا نداشته باشد و مهم اينکه در همه بخش‌هاي خصوي خود دولت بايد شرکت و نظارت داشته باشد؛ که براي خود بخش خصوصي مهم و حتي لازم است، يعني امکاناتی را که لازم دارد توسط همين رابطه دولت (که از داخلي شرکت اطلاع دارد) به دولت منعکس و نياز مندي ‌هايی را بگيرد. بخش خصوصی باید به محوریت دولت اداره شود نه مستقل که در شرایطی قابل کنترل نباشد.

      3) امور فرهنگي: که هر ارگان و اداره ‌اي را شامل مي‌شود که براي فرهنگ سازي بطور کامل و يا در مواردی فعاليت مي‌کنند، مانند حوزه ‌هاي علميه، سازمان تبليغات، ارشاد اسلامي، اصناف، مطبوعات، صدا و سيماها، ائمه جمعه و جماعات. همه بايد با هم همکاری داشته باشند ، هم کلياتي را رعايت کنند نه اينکه هرکس چيزي بگويد که در مواردي حتي بوي تضاد  هم مي‌دهد، ونیز کتاب‌ هاي تکراري که مبتلا به مردم را در نظر ندارند؛ و همه از اخلاقيات و جهنم و بهشت...،مي‌گويند، درکل، دين را دين نماز وروزه تعريف مي‌کنند. در همین مورد طرحی جامع دارم که واقعاً اجرای آن ضروری است. ولی گوش کسی بدهکار  این حرف ها نیست، با این که در قم حضوری با مسؤل آن صحبت کردم  طرح را هم دادم ولی خبری نشد!؟.

اين نياز به يک طرح جامعه دارد چون خروجي خوبي ندارد آنهم درکشور اسلامي که سالي ده ميليون پرونده قضایی دارد وآن همه مفاسد و طلاق، پر شدن زندان ها...، که  اگرآسيب‌شناسي شود معلوم خواهد شد چه مي‌گويم وچه باید کرد.

        4) آموزش و پرورش: يکي از مشکلات کشورکه بيش از بقيه روي آن تحقيق کرده و طرح و جزوه نوشته و چيزهاي زيادي درباره آن شنيده و مي‌شنويم، نظام آموزش عمومي کشوراست که محورآن آموزش و پرورش است، در نهايت به جايي رسيدم که اگرما يک نظام آموزشي کارآمد داراي برنامه درسي ‌بوديم؛ با توجه به ضريب بالاي هوشي ايران، باید  قبل از هر کشور ديگري به کره ماه مي ‌رفتيم، از نظر توليد علم بايد ابر قدرت و پيشتاز ‌بوديم. رهبري و ديگر مسؤولين، اساتيد و دانشگاهيان و دانشجويان طي جلساتي که با رهبري داشتند؛ خيلي چيزها شنیديم که بايد باشد ولي نيست چون هنوز، خود رهبري هم راضي نيستند؛ همان گونه که در مورد حوزه علميه راضی نیستند و پيشنهاد هايي  دارد که در سفر تاريخ 29/7/89 ،به قم شنيديم خطاب به حوزويان چه فرمودند و اين دو جريان مشکل دار حاکي از اين است که نظام آموزش عمومي ما درحوزه و دانشگاه، مشکل زير بنايي دارند و به همين جهت مشکلات کشور، در قانون گذاري مشهود است و علت آن اين است که خود حوزويان و دانشگاهيان دچار نارسايي‌هايي هستند که اثرآن در دو بعد فرهنگي، اجتماعي ... مشهود است. به همين جهت بود که اولين طرح را در مورد حوزه علميه از سال 1382 شروع کردم که هنوز ادامه دارد، و سال 1383 طرح حل مشکل آموزش و پرورش را شروع کردم. بعد ازچند جلسه خصوصي با يکی ازکارشناسان و معلمان آموزش و پرورش قم، تاريخ 31/2/84 درآموزش و پرورش قم جلسه‌اي داشتيم و در باره طرح براي کارشناسان ربع ساعت صحبت کردم و نيم ساعت هم به سؤالات پاسخ دادم که خيلي هم مورد توجه واقع شده ولي اجرای  طرح از اينها ساخته نبود و ما هم وقت پيگيري آن را در سطح کشور نداشتيم. همزمان طرح مبارزه با گرايش به مواد مخدر را شروع و چندين جلسه ه با مسؤول شواراي هماهنگي مبارزه با مواد مخدرآقاي پناهيان داشتيم که کارهاي ديگر باعث شد ادامه اين طرح هم ناقص بماند.

به نظر حقير تا حوزه علميه در درجه اول و در درجه دوم، نظام آموزش عمومي کشور از جمله آموزش و پرورش، تا سالم و پویا  نشوند، حد اقل  اين است که ارزشهاي گران بهايي را از دست خواهيم داد. لذا  هر دو نياز به طرح جامعي دارند که پس از نظر خواهي به تصويب رسیده و وارد مرحله آزمایشی  شود.  {در ادامه مطلب}

        5) نيروهاي مسلح و امنيتي:  کلاً هر عامل و عواملي که شامل مقوله نيرو هاي مسلح و امنيتي بشود، نه نتها دراين مقوله بلکه در هر مقوله ديگرکشوري و اجتماعي، همه بايد تحت پوشش مستقيم و يا غير مستقيم يک طرح جامع( امر به معروف..) باشند و به طور واضح ‌تر، هر نهاد دولتي، خصوصي و مردمي  به نوعي درآن نقش داشته وانجام وظيفه کنند و درغير اين صورت یا اين است که موفق نخواهیم‌شد، يا اينکه با مشکل روبرو  و از ارزشهايي محروم خواهيم شد و به همين جهت با  مشکلاتی روبرو هستیم که برخي حاد است مانند امنيت عمومي جامعه در مورد مسائل اخلاقي، مانند گرايش به مدها ی بحث بر انگیز که همه می دانند، گرایش به مواد مخدر،..، ازسوی دیگر حوزه‌ هاي علميه و نارسايي تبليغاتی که در حد قابل قبول عصر حاضر و فرصت طلايي نيستند مانند خود آموزشي و پرورش...، و نا هما هنگی های ديگردر اجرای قوانین (که آنها را یاداشت کرده ام) و مفصل است.

و همین مشکلات زاییده خلأ طرح های جامع و قوانین هماهنگ ساز، باعث شد اقدام کرده و طرح و نامه ‌هاي زيادي براي ناجا، وزيرکشور، مجلس،رئيس جمهور و رهبري ارسال کنم و همچنان ادامه خواهد داشت. ازجمله ارائه طرح هایی مانند، طرح مفاسد اجتماعي، طرح هاي کنترل تخلفات موتور سيکلت، طرح جلو گیری تلفات جاده‌ اي، طرح ترک سيگار، طرح سامان بخشیدن به وضع مطبوعات، مواد مخدر، خود اشتغالي، چهارشنبه سوري، فرهنگ سازي،و طرح استفاده بهینه  از مصرف گاز...، که اینها را در نظر دارم  سی دی کرده و باز به صورت  تکراری ارسال خواهم کرد.

       ما اگر بخواهيم اسلام را به جهان معرفي وصادر کنيم، همزمان با بيان معارف اسلامي؛ به صورت تئوري در بعد عملي آن موفق ترین راه است که ما بتوانیم اسلام را درحل مشکلات روزمره بشر،به جها ن معرفی کنیم که قهراً افکار بازجهان را متوجه آن عقيده ‌اي مي‌کند که وراي اين نمودارهاي مديريتي، اقتصادي، سياسي ...، ايران اسلامي دارد. که بايد به اين نکته اشاره کنيم قانون‌مند کردن حکومت اسلامي به اميدوار شدن جهان نسبت به گره گشايي اسلامي جان تازه اي به پيشرفت جهان اسلام مي‌دهد. و اينهاست که تبليغ استعمارگران را در خدمت دروغین خود، به بشر کند وکار افتاده مي‌کند؛ که تا کنون کرده و در حال پيشروي است. که همين امشب ساعت دوازده؛ از راديو پيام شنيده شد، طرح حقوق بشرآمریکا در سازمان ملل علیه ایران حتي مورد موافقت دوستان خودآمريکا  واقع نشده است؛ لذا  ديده مي‌شود،آمريکا هر طرحی بر ضد ایران  پياده مي‌کند، نتيجه آن باعث رسوايي بيشترآمريکا شده و در مقابل واقعيت وحقانیت حکومت اسلامي را آشکار و منبسط تر مي‌کند.

         کاربردی کردن اصول اسلامی درهمه مسائل اجتماعی، اخلاقی ، اقتصادی، آموزشی،  فرهنگی، همه سیاست گذاری های روز و مبتلابه کشور...، فرصت خوبي است که اول خودمان ازآنها بهرمند وکشور را از هر نظرآباد کنیم وآنگا ه آنها را به دیگر کشور ها صادرکنیم . انقلاب ایران در مبارزه به ستمگر، مقاومت، استقلال، خود کفایی، نترسیدن از قدرت ها...، برای جهان الگو شد که نتیجه آن را درقیام مردم چندین کشور عربی تحت سلطه آمریکا درحال حاضر می بینیم که  جهان آن را ناشی از انقلاب اسلامی ایران می داند. لذا باید درقانونمند ساختن ایران بکوشیم که علاوه بر الگو شدن، هرکشوری برای رساندن کشور خود، به جایی که  باید برسد، از ایران  هرچه خواست بگیرد از تجریات ایران استفاده کند. هنوز درخیلی جا ها قوانین وسیاست ظا لمانه  غربی حاکم است، ما باید برای آن جایگزین درست کنیم ؛ تا بتوانیم بشر را از قوانین ضد بشری؛ قوانین غارتگری؛ قوانین برده گیری، قوان وابسته کردن کشور ها، و...، نجات دهیم.

      به هرصورت فرصت طلایی را نباید ازدست داد؛ چون فرصت از دست رفته اصلاً قابل برگشت نيست. فرصت در حال گذر اين طور نيست که صبر کند تا ما آماده شويم، امکان ندارد و حتي با معجزه  هم نمی شود آن را یک ثانيه متوقف نمود .

چه بايد کرد و چگونه؟

         ما تا حدودي به درد هايی که وجود دارد  به آنها اشاره شد يعني اول آسيب شناسي و يافتن علل و علت العلل ها را بیان کردیم حالا، نوبت  تحويز داروي مناسب است . هر چند در خود مطالب به طور صريح و ضمني به راه کارها اشاره شده و خود دولت هم کار شناساني توانمند دارد که تنها يک اشاره کافي است ولي ما هم نظر خود را،آن گونه که هست ارائه می کنیم.

        1) مطالعه: چگونه براي ساخت يک سد، کارخانه، و حتي يک پل ...، ضروري است مطالعه جامعی  صورت بگيرد، در مورد هر طرحی، ازباب نمونه در يک طرح شوراي روستایی، بايد اين مطالعه صورت بگيرد. همين شورا ی روستایی که مشکل دارد، بر داشت ماست که بدون مطالعه کارشناسي و بدون طرح جامع...، شروع شده اند، چون از نزديک ديده ‌ام که در روش و شکل تا حدي داراي مشکل و درحل مسائلی  نا توانند  و هرکس به فکر وسلیقه خود کاری می کند. اگر چیزی هم دارند کافی نیست.

        2) آسيب شناسي: درضمن مطالعه باید صورت بگیرد که لازم است  در مورد موانع موجود و موانع احتمالي و حوادث آينده معلوم شود که باید کرد. مثلاً اگر بخواهيم براي آموزش و پرورش طرح جامعي تدوين کنيم تا آسيب شناسي دقيق صورت نگيرد فايده ندارد که بدانيم چه چيز باعث مشکلات گذشته شده و راه حل  چیست و جايگزين چه باید باشد؛ آنگاه شروع کنیم. ما تا درد را ریشه یابی و پیدا نکنيم؛ تجويز دارو و گاهي با مرگ بيمار روبرو خواهد شد حتي اگر دارو مناسب درد نباشد مشکل است، حتی مناسب هم باشد ولی معالج (مدير اداره...) مناسب نباشد کارناقص است. که اگر زمان زیادی ادامه یابد، تبعات اجمتاعی جبران ناپذیری در پی خواهد داشت؛ بسیاری از معضلات کشور وحتی مدیریت یک خانواده، ریشه در همین مقوله حساس مدیریتی دارد.

        3) نگارش طرح: هر طرحی ولو برای کار جزئی( حتی یک ربع سخنرانی، سبزی فروشی...) بايد نوشته شود، نه به صورت طرح‌ هاي تلگرافي، بلکه اول بايد درمورد لزوم و اهميت طرح به طور مستند توضيح داد که به آن(شرح توصيفي طرح) گفته مي‌شود بعد آثار وچشم اندازطرح بيان شود؛ درست مانند کارخانجاتي که ساخته مي‌شود يعني حساب بازده و بازار...آن، همان اول درنظر گرفته مي‌شود، طرح براي چه نوشته مي‌شود، اهميت آن درچه حد است توجیه، علمي، اقتصادي، سياسي، فرهنگی، اجتماعي، امنیت عمومی ...، حدود عرضه و تقاضا ، حوادث احتمالي ، عوامل باز دارنده ...، در مقابل  چه  بايد کرد وچکونه؟. از همین حالا چه چیزهایی باید، در نظر گرفته و پیش بینی شود. همه اينها در متن طرح بايد نوشته و مطالعه شود تا خود نوشته گويا و کامل شود و بعد از تصویب نهایی، همانند سندی گویا وزنده ، برای نسل های بعدی  بماند. چطور نامه علی(ع) به مالک اشتر مانده و علاوه بر اینکه تا کنون، هیچ حادثه ای درآن کمترین اثر را نداشته، امروز درجهان قابل استفاده، وروز به روز جزابیت آن برای بشر بیشتر می شود!؟،  ای کاش  همه طرح های ما روی همین نامه بررسی  نوشته می شد. همین نامه علی(ع) به خوبی روشن می کند مشکل کارکجاست و چرا حتی خود مسؤولین می نالند و مردم جور دیگر ازجمله تلفات جاده ای در سال 20000، که یقین دارم وحاضرم ثابت کنم می شود آن را، تا 80 درصد کاهش داد ولی نه باشعار و بدون طرح کار شناسی شده...!؟

       4) نظرخواهي: نظرخواهي عمومي و خصوصي بعد از زماني است که نوشته‌ هاي طرح، کامل و بي عيب شده باشد، که همان گام اول با نظریات باز دارنده ای، روبرو نشويم يعني ديده و خواسته... جامعه را در نظر گرفته و بنويسيم خودمان را جاي مردم نيازمند، متقاضي...، قرار دهيم آن گاه طرح بنویسیم و اجرا کنیم ؛ چيزي را بسازيم و عرضه کنيم...، که متأسفانه همين امر خيلي کم رنگ است.آن هم با اینکه رئیس جمهور محترم و عزیز دکتر احمدی نژاد، واقعاً خیلی از مسائل را بهبود بخشیده و همچنان در حال خیزش خستگی ناپذیر درحال پیش روی است که امید است خداوند یاریش کند.

        نظرخواهي اول بايد عمومي باشد حتي يک بيابان گرد؛ يک بي سواد هم نظر بدهد که نمي‌دانيم همين انتظار مردم ونظر خواهی ازآنها حتي کمک مي‌کند جواب گوي افراد کج فهم و بي خبر از درد جامعه باشيم وآنها را سرکوب کنیم، که توضيح آن بماند. که همين نظر خواهي هم بايد طبق طرحي کارشناسي شده باشد نه هرچه شده، و هرج و مرج ، احساساتی و شعاری و...

پس از طي اين مرحله و اصلاح طرح، نوبت نظر خواهي به  کارشناسان صاحب نظر مي‌رسد و  بعد از اين مرحله و مطابقت آن با نظريات عمومي، وارد مرحله بعدي مي‌شود.که تصویب آن در مجلس (به عنوان قانون ثابت برای همیشه) است که خطوط اصلی را معین و فروع را عوامل اجرایی، متناسب با، شرایط زمان...، تعیین می کنند، که دراینجا، چه باید کرد و یا نکرد. این یعنی حکومت اسلامی نه هرج و مرج، و نه اعمال سلیقه؛ مانند آقایی که با اعمال سلیقه خود کشور و یران کرد!؟، و خدا فردی را برای آباد کرد آن مأمور و فرمود: برو و نترس که خود ما، تورا یاری خواهیم کرد و تنها نیستی. خدایا عمرش را زیاد کند.

         5) تصويب نهايي: برخي طرح ‌ها هستند که بايد در مجلس شوراي اسلامي تصويب شوند و موارد زياد هستند که در مراکز استان ها بايد بررسي و تصويب شوند و وزارتخانه های مربوطه آنها را اصلاح کنند. اين يکي از نکات مهم است که در فروعات، روشها... بايد اجازه داد، طرح مناسب با شرايط خود آن منطقه، آن ادار... نوشته شود که هم شرايط اقليمي و هم شرايط انساني...، بايد درنظر گرفته شود. حتي کتاب ‌هاي درسي، سوالات امتحانات را به اینجا برسانیم، حتی ضروری است که متناسب با همان شرايط باشد که توضيح آن بماند و در يک کلام عينًا مانند رعایت  مقتضيات زمان تناسب سازی است.

        6) اجراي آزمايشي: بيشتر براي طرح ‌هايي مي‌باشد که براي اولين بار بايد اجرا شوند، در اجراي طرح آزمايشي، اول بايد از قسمت ‌هايي شروع کرد که داراي مشکل کمتري هستند؛ به ذهن‌ ها نزديک تر است و مخالف کمتري دارد.

ممکن است مراحل طرح تا به نهايت برسد، پنج سال طولاني شود، ولي درنتیجه مي‌ تواند همانند قانوني ثابت، براي نسل ‌هاي بعدي استوار بماند ؛ چون کاری زيرسازي است که اگر رو بناي آن هم تخريب شود، باز مي‌شود بنايي دیگر روي آن ساخت که همان بازده را داشته باشد، مانند (طرح جهاد اسلامی)، در مکه؛  طرح انقلاب اسلامي، بدست معمار بي بديل، آيت الله امام خميني(ره) که در مقابل حوادث سهمگين و مخرب تا کنون دوام آورده و خواهد آورد که جهان را به کرنش وا داشته وآمريکا را در جهان به چالش کشيد. لذا شما هم طرحي تدوين کنيد که در نسل ‌هاي بعدي، همين اثر را داشته باشد مانند طرح مدیریتی علي(ع) که براي مالک اشتر نوشت، کهنه که نمي‌شود، هيچ بلکه اگر درست به کارگرفته شود؛ بشر را از اين همه بد بختي ‌هايي که سران کشور ها باعث آن مي ‌شوند، نجات خواهد داد. طرح آموزش و پروش حوزه علميه را هم مي‌شود با الهام از اموري که درطرح جامع زمامداري و مدیریتی علي(ع) آمده مشکلات موجود را حل و به ايده آلهاي علم و دانش رسيد. بايد گفت: ما واقعاً از تاريخ خودمان بي خبريم، درمورد انقلاب امام حسين(ع) که يک طرح جامع مبارزه با فساد...، است حتي گاندي رهبر هند؛ موفقيت خود را عليه استعمار مرهون طرح آزادي خواهي و کفر ستيزي امام حسين(ع) مي‌داند و به مردم خود مي‌گويد ارمغاني از خود براي آنها ندارد. طرح های ما هم، در زمینه مادی ومعنوی این طور باشد؛ همین جذابیت را دارد،آن هم زمانی که توجه به اسلام در اوج قرار گرفته و جهشی؛ دارد پیش رفته و خاشاک هارا کنار زده و در زباله دانی تاریخ می ریزد. البته تا پاک سازی کامل زمان می برد، زیاد احساساتی نباشیم؛ چرا خدا کار را یک روزه تمام نمی کند؟

          اين غفلت در تاريخ باعث شد هرکس به سليقه خود متکي بوده و براي آنکه خودي نشان داده باشد، نه تنها فکر و سليقه خود را بر جامعه تحميل کند، بلکه براي خدا هم تعيين تکليف کند که من وارد جزئيات آن نمي ‌شوم  و اين است که حد اقل ما ، برای دست یابی به ارزش های بلند مادی و معنوی، مشکل داريم؛ چون هرکاری با حرف ، شعار، احساسات و تعصب خارج از مدار، درست نمي ‌شود؛ بلکه به دلایلی  پيچيده‌ تر مي ‌شود؛ مانند تجويز داروي  برخلاف  شناخت ریشه بیماری .

چند نکته در مورد اجرای طرح

      گرچه کليات و سرفصل‌هاي اين طرح پيشنهادی، براي همه مسؤولان روشن و نياز به توضيح نداشت و نيز يادآوري نکات هم لازم نبود. ولي براي ديگران که دراين وادي نيستند و يا سواد آنچناني ندارد لازم است، مسائل گويا و روشن باشد و هم اينکه براي نسل هاي بعدي  که هيچ سابقه ذهنيتي در مورد، اين گونه مسائل ندارند، بايد کليات قدري توضيح داده شود.

       1) تقسيم کار: طرح جامعه یعني اینکه، ضرورت دارد عوامل زيادي دخالت عملي داشته و در اجرا هماهنگ باشند،چون عدم  هماهنگي طرح را دچار مشکل می کند که در طرح های مهم ومیان عوامل اصلي اجرا، نا هماهنگي دیده می شود، که بارها، با گوش خود از مسؤولانی شنيده و مي‌شود!؟

          2) طرح کامل: طرحي است که دوران جنيني آن کامل شده باشد، يعني ، همه مراحل  را طي کرده باشد تا بتواند درحوادث گوناگون دوام آورده و ثابت بماند. چنين طرحی هم راه نفوذ عوامل مخرب را مي بندد و هم عوامل داخلي راهي براي سوء استفاده  ندارند، چون چهارچوب طرح بگونه‌اي است که هيچ راه گريزي درآن نيست و جزئيات حرکات عوامل را همانند دور بین مدار بسته رصد و اعلام  مي‌کند. چون دوران جنيني خود را کامل واساسی  پشت سر گذاشته که همان نظر خواهي و ديگر مسائل محکم کاري خواهد بود.  مانند طرح امام علی(ع) که برای کار مدیریتی مالک اشتر داد که امروز در سازمان ملل هم به عنوان یک طرح نجات بخش پذیرفته می شود.

       طرح مدیریتی که ما می خواهیم، با طرح علی(ع)  ازنظر مبنا ، اصول اسلامی و علوم جامعه شناسی، فرقی ندارد، ولی مشکل در نباید هایی است که به برخی ازآنها اشاره شد. طرح امام خمینی(ره) درانقلاب و تشکلیل حکومت اسلامی را فکرمی کنیم معجزه بود که چراغ آن  هرگز خواموش نخواهد شد؟ ابداً ولی امام با درایت ، امتیازات و تجربیاتی که کسب کرده بود، توانست از حضرت رسول(ص)،و امام حیسن(ع) الگو برداری کرده و با توکل به خدا،حرکت کند. ماهم باید ازعلی الگو بر داریم، و جامع شناسان ما باید تاکنون دهها عنوان کتاب در مورد نامه علی(ع) به مال اشتر، نوشته و( نه به خاطر چهار دیواری ایران بلکه)، در اختیا بشرگذاشته باشند، ؛ و نیز مسؤلین واهل علم در سخنرانی های خود درباره آن بحث کنند، تا  مدیران کشور بدانند راه ها اداره کردن حتی یک روستا. ..، چگونه باید باشد. ای کاش سالی هم به نام(مدیریت درکشور داری، علی«ع»)، اعلام می شد.

        3) مراقبت: طرح همانند انعقاد نطفه ورشد (طرح قانونمند کردن کشور) درجنين، مراقبت ‌هاي ويژه  خود را مي‌طلبد. بعد از ولادت، ديگر شرايط خاص خود را دارد؛ تا جوان وارد مرحله زندگي اجتماعي شود که ما به آن اجراي طرح مي‌گوييم. اگراين مراقبت ‌ها منظم ...، صورت گرفته باشد؛ بايد اميدوار بود. ولی درنظام جمهوری اسلامی که درخيلي ازکار ها طرحي  استاندارد و جامعی  نداریم  این  خلأ سبب می شود کشور نتواند در همه مسائل براي ديگر کشورها  الگو باشد، در صورتی که در دیگر امور واقعاً برای جهان الگو هستیم. مانند موفقيت ‌هاي ايران در خود کفايي، پيشرفت درصنعت، اختراعات ...،و کفر ستيزي...، ولي درامثال کاهش بيماري، طلاق، گرايش به مواد مخدر..، مفاسد اقتصادی...، الگو که نسبت هيچ در شأن حکومت اسلامي ناب محمدي نيست، چون دید اسلام بیش از اینهاست که به کم قانع شویم؛ برای خودمان هم که نباشد، رسالت ما ملزم می کند برای بشر الگو شویم؛ چون حکومت ناب محمدي(ص) خيلي حرف بزرگي است و ورای آن انتظار هایی چشم به راه هستند کی از ظلم ستمگرانی مانند آمریکا آزاد می شویم. بدون جهت نمی گویم،  بايد خروجي‌ها؛ همان خروجي‌های انقلاب و عصر خود پيامبر(ص) باشد که در موارد زيادي نيست ازجمله فساد اجتماعي، طلاق،  عدالت همه جانبه، استفاده بهتر از فرصت براي دولت به گونه ای و برای حوزه‌ هاي علميه به گونه دیگر.که بايد گفت  فرصت دارد مفت  از دست مي‌رود وآن گونه که انبياء و اولياء(ع) ازفرصت ‌ها بهره بردند حوزه ‌هاي علميه کاملاً عقب مانده و درمقابل آنچه باید باشد؛ باید گفت در حاشیه قرار دارد!؟، چیزی که شهید مرتضی مطهری در( مجموعه مقالات) خود ص103،  می گویند. چون حوزه  باید محور نظام جمهوری اسلامی باشد، وخطوط کلی را معیت کند که در طرح جامع( مدیریت محوری حوزه علمیه ) آن را توضیح داده ام.